Teenage Mutant Ninja Turtles reizen terug naar de toekomst!

Teenage Mutant Ninja Turtles reizen terug naar de toekomst!

Blog-Turtles-Slider

‘Pizza time dude!’, ‘Heroes in a halfshell!’ en natuurlijk het wereldberoemde ‘Cowabunga!’ zijn stuk voor stuk kreten die ieder kind, geboren in de jaren ’80 zich kan herinneren. Ik heb het natuurlijk over de vier tienerschildpadden: Leonardo, Donatello, Raphael en Michelangelo. Samen vormden zij de ‘Teenage Mutant Ninja Turtles’. Nou ja, hier in Europa was het Teenage Mutant Hero Turtles. De regering vond de term ‘ninja’ te negatief om hier de koddige Hollandse koters mee kennis te laten maken.
Een ninja was immers een Japanse moordenaar qua komaf. Niet echt een term om jezelf als kind mee te vergelijken dus! Als 8- jarig ventje in 1992 vond ik dit nogal verwarrend. Ik herinner met nog dat ik de Turtles comics las en de bijbehorende tekenfilmserie op TV. Hier werden de termen nogal door elkaar gegooid. Altijd als ik de Turtles ging tekenen, hield ik zelf de ‘ninja’ term aan omdat dit in mijn ogen toentertijd meer ‘badass’ klonk! ‘Hero’?! Dat was voor pussies! Uh, watjes was toen volgens mij de juiste jaren’90 term…

Pizza Time!
In deze blog wil ik graag wat extra aandacht schenken aan dit jeugdfenomeen dat werkelijk de wereld bij storm veroverde in de jaren ’90. Dit met het oog gericht op de nieuwe TMNT film die in 2014 te zien was op het witte scherm in de bioscoop. Op zich niets bijzonders zou je zeggen, omdat er al drie films van onze groene vrienden zijn uitgekomen. Maar toch op de een of andere manier vind ik het persoonlijk meer dan de moeite waard om door de ogen van een dertiger, nu in 2014, naar de Turtles franchise te kijken in vergelijking met een 6- jarige kotertje in 1990.

Wanneer ik terug in de tijd ga, en dan praat ik rond de 22 a 23 jaar geleden, was ik net als alle andere kinderen erg beïnvloedbaar. Zo was ik gek op patat (wie niet?) en Indisch eten (Maskashi nene!). Maar was ik absoluut niet dol op pizza’s. Ik vond het maar rare, harde, ronde vliegende schotels met troep uit de vuilnisbak uitgesmeerd op de bovenkant! O boy, wat veranderde dit toen de Turtles op TV kwamen…
Als er namelijk één ding was waar de Turtles dol op waren en waar je ze dag en nacht wakker voor kon maken, dan waren dit wel deze krokante Italiaanse schijven. Een beetje wat voor mij lemper was (Indische snack gemaakt van plakkerig rijst met geelgekleurde kip als vulling), was pizza voor mijn groene helden. Langzaam maar zeker begon ik zelf steeds meer pizza te eten op verjaardagsfeestjes van vriendjes en at ik zoals mijn groene helden aten. Ik smeerde en maakte er één grote smeerboel van… Zo vond ik het altijd ‘cool’ om als eerste keihard “Pizza Time” te krijsen om vervolgens een pizzapunt in mijn eigen gezicht te smeren! Je kunt je voorstellen dat de moeders van mijn vriendjes dit niet echt op prijs konden stellen! Al gauw volgde het ene na het andere vriendje mijn voorbeeld en voor je het wist was de hele eettafel besmeerd onder de krokante bodems, peperoni, ansjovis en tomatensaus! En schoonmaken, ho maar…

Een optreden vol spugende en schuimbekkende koters
Vandaag de dag was ik voor de grap eens naar diverse speelgoedwinkels gegaan. Nu bezocht ik Bart Smit en Intertoys om te checken hoe groot de winkelschappen waren voor de Turtles merchandise. Het was raar om te zien dat er maar een zielig, klein winkelschapje beschikbaar was gemaakt voor de producten. Blijkbaar zijn de koddige schildpadden niet zo populair onder de jeugd van tegenwoordig als 25 jaar geleden. Dit was vroeger wel anders! Hele schappen vol met verschillende artikelen waren verkrijgbaar. Denk hierbij uiteraard aan de action figures. de maskers (toentertijd bestaande uit een gekleurde bandana die je om je hoofd moest wikkelen), plastice katana’s, say’s, bo’s en nunchaku’s. Je kon het zo gek niet bedenken of het bestond. Zelfs groen slijm, genaamd Ooz was te koop voor een paar luttele Guldens. Door dit slijm zijn de Turtles gaan groeien en kregen ze dus een menselijk bewustzijn aangemeten. Dat je het effe weet!

Uiteraard was er ook een hoop uitmelkerij rondgaande, waar diverse instanties misbruik van wilden maken en mee wilden liften op de wereldwijde Turtle- hype. Zo kon ik me nog goed heugen dat er een theateroptreden in naam van de Turtles was, waarbij er een stelletje dronken kansloze figuren in overgrote en verminkte groene apenpakjes heel Nederland door tourden, en hierbij een wanhopige poging deden een spetterende show neer te zetten. Hier kwamen dan ook per optreden een paar honderd kotertjes op bezoek, die koddig en fanatiek de nog-in-ontwikkeling-gaande longetjes uit hun tere lijfjes krijsden. Even voor de duidelijkheid: IK was één van deze jonkies in het publiek.
Al ellebogend en spugend baanden mijn vriendjes en ik een weg naar het podium toe. Wij wilden uiteraard wel zo dicht mogelijk onze helden kunnen bewonderen.
Afijn, eenmaal buiten adem aangekomen vooraan het podium, kon het feest beginnen!
Al fantaserend en volledig volgepompt met kinder- adrenaline verheugden wij al schuimbekkend op de komst van niemand minder dan de Turtles, Meester Splinter, Shredder, Bebop, Rocksteady… en misschien, heel misschien zelfs Krang! De entree van onze vier helden zou minstens zou spectaculair moeten zijn als die van de bioscoopfilm (1990), toch? Niet? Ja? Cowabunga!
Al snel hierop volgend kwamen de ‘Turtles’ het podium op gesprongen en met indrukwekkende ninja- poses die gepaard gingen met hilarische kreten trokken ze hun wapens en demonstreerden ze stuk voor stuk hun vechtkunde! Wow! Dat zou echt een mooie entree zijn… maar helaas voor ons… kwamen ze… het podium… al zingend met een microfoon op hun dode gemak het podium opgelopen. WANDELEND. CHILL MET GEBOGEN KNIEËN EN ZINGEND in hun microfoon! SCHILDPADDEN… ZINGENDE FREAKIN’ GROENE SCHILDPADDEN! HOE… IS…DIT…IN…GODSNAAM…TOEGESTAAN… VOOR 15,- GULDEN PER TICKET NOG WEL… WAAROM…ELEKTROCUTEERDE GOD HEN NIET DOOR MIDDEL VAN EEN ENORME BLIKSEMSCHICHT, GERICHT RECHT TUSSEN DE VIER BILSPETEN?!
Je kunt je wel voorstellen hoe perplex wij daar stonden met zijn allen. Gekleed van top tot teen in een zelf-door-oma-gebreide ninja-outfit inclusief plastice Ninja Turtle wapens (gekocht bij de Bart Smit in de aanbieding), keken we met open muil naar het armzalige optreden. Onze kinderzieltjes waren voor eeuwig den bestaande beschadigd om vervolgens misschien wel nooit meer te herstellen!

TMNT The Movie 2014
Dus eindelijk was het zover! Begin augustus zou ik naar de bioscoopfilm gaan en voelde me even weer een vlaag van ‘8- jarige koter adoratie’ voor de vier tienerschildpadden door mijn haren heen waaien… mijn hart begon weer sneller te kloppen van het zien van de filmopening. Ik hoopte dat het net zo legendarisch zou zijn als ik me als kind kon herinneren bij de eerste Turtle- film uit 1990. De trailer just took me back down memory lane!

Ok, toegegeven: na het kijken van bovenstaande trailer kan ik me voorstellen als dat ik als 6- jarige al kwijlend het beeldscherm van de televisie toentertijd onder spuugde van opwinding, maar nee… kleine 14 jaar later nu wekt het eerder op mijn lachspieren. En niet zo’n beetje ook!
Op het eerste gezicht was de introductie van de Turtles zeer gaaf gedaan en leek veel op die van de film uit 1990. De Turtles worden expres in het donker gelaten en snelle camerabeelden zorgden voor de nodige chaotische indruk. Dat de Turtles beschikken over een groot arsenaal humor is wel gebleken in de jaren ’90 waar het al te vaak zeer onrealistische werd (nou ja, vier grote sprekende schildpadden is zowiezo al over de top) en meer een kinderfilm werd dan een universele voor alle leeftijden. Regisseur Michael (Boem! Knal! Pang Pang!) Bay die vooral bekend staat van de ‘over de top’ Transformerfilms (en die overigens de gaten in zijn scripts vult met explosies) heeft in ieder geval zijn best gedaan om de formule uit de jaren ’90 films in stand te houden. Hiermee doel ik op: actie, humor en het fictieve zo geloofwaardig mogelijk te maken.
Hoewel het verhaal niet geheel trouw was aan de oorspronkelijke comic- en tekenfilmversie uit de jaren ’90, was er Godzijdank wel meer dan genoeg herkenning. Jammer alleen dat Shredders sidekicks Bebop en Rocksteady er niet in voorkwamen. Maar ongetwijfeld komen er meerdere delen waarin er wellicht meer karakters (Krang, Baxter Stockman, Casey Jones) het licht gaan zien. Al met al in een notendop: een vermakelijke film die redelijk tot goed trouw en herkenbaar is aan de originele Teenage Mutant Ninja Turtles van oorsprong. De vier karakters van Leonardo, Donatello, Raphael en Michelangelo zijn goed gebalanceerd en zien er gaaf uit met elk hun individuele ‘kledingstijl’ en voorkomen. Zonder al te veel te verklappen, zou ik zeggen dat deze film iedereen opzicht wel kan waarderen: Turtle- fan of niet. Plus, er komen minder explosies in voor, want Bay overdreef hier een beetje heel erg mee in zijn Transformers 3 en 4!

Ik kon het stiekem NIET laten!
Als kind zijnde had ik rond de 34 Turtle- figuurtjes die ik keurig inclusief wapens en accessoires op maar liefst drie planken boven mijn bureau had opgesteld. Wekelijks stofde ik ze af en bedacht ik allerlei verhaallijnen die ontsproten vanuit mijn `nog in ontwikkeling zijnde’ hersenpan waarbij ik af en toe zelfs mijn verhalen op een cassettebandrecorder opnam. Waarom ik dit deed, vraag je? Ik heb daadwerkelijk geen enkel flauw benul, bedenk ik me net!
Zo kwam ik bij de Bart Smit de Turtle- sectie tegen en zag ik tussen het assortiment speciale jaren ’90 action figures te koop. Voor een luttele 13,- Pleuro per stuk bedacht ik mij geen moment en liep ik de deur weer uit waarbij ik mijn bankrekening beroofd had van 52,- zuurverdiende Euro’s. Dit allemaal voor nostalgie en vier stukken groen plastic…
Maar dit was nog niet alles! Ik was op dreef en bij het speuren op Amazon.com kwam ik al snel de zogeheten Vinyl figures tegen. Dit zijn koddige hardplastice figuurtjes die verkrijgbaar zijn in allerlei popsterren, filmsterren en animé iconen. Zo kon ik voor slechts 43,- Euro inclusief verzending vanuit China alle vier de groene ninja’s aanschaffen. Voor dit bedrag had ik in één klap matchende mini- Turtletjes die hun hoofden kunnen draaien. O ja, en ze geven licht in het donker…

Turtles-poppetjes-1024x704-1024x704Menselijke schildpadden
De vier groene broers zijn naast het feit dat ze vernoemd zijn naar legendarische kunstenaren en artiesten die voorgoed hun stempel op onze wereld hebben gedrukt, ook gebaseerd op menselijke typetjes waar de meeste mensen zich wel in kunnen herkennen. Zo heb je de leider, de uitvinder, de macho en de entertainer.

Mijn lievelingsturtle vond ik altijd erg moeilijk om te beschrijven. Zo heb je Leonardo, de leider van de gang. In feite is hij de goedzak zelve en hierdoor eigenlijk ‘oersaai’. Altijd trouw aan zijn leermeester Splinter en heeft een zeer hoog onrecht- en bestrijdingsgehalte. Wel heeft Leo de mooiste wapens, tenminste dat vond ik altijd. Met twee katana’s vind ik hem tot nu toe nog steeds de belichaming van een echte ninja. Leonardo is eigenlijk het stukje verlichting dat ieder mens met zich meedraagt. Het stukje liefdevolle en goede waar ieder mens voor zou willen gaan en essentieel is om te kunnen blijven voortbestaan en om wat van je eigen leven en de wereld om je heen te maken.

Zijn broer Donatello is een echte ‘nerd’ en ‘technofreak’. Zo kan Donny als de beste omgaan met techniek, zoals computerprogramma’s en het vervaardigen van wapens. Voor de bestrijding van de New Yorkse misdaad is hij onmisbaar en is dan ook de ruggengraat van de vier broers. Donny is altijd vriendelijk, beleefd en volgt en vertrouwd zijn broers als een trouwe hond zonder lijn. Zijn wapen is een ‘bo’, een langwerpige stick van metaal of hout wat wellicht niet de meest sexy wapen van de vier broers is, maar wellicht wel het meest effectiefste, omdat Donny hiermee vijanden op afstand mee kan houden. Donatello staat voor de technologische vooruitgang van de mensheid. Iets waarmee veel mensen zich momenteel anno 2014 kunnen identificeren. Ons huidige leven wordt uiteraard veelal, als niet volledig bepaald door de vooruitgang van technologie. We kunnen en willen niet meer zonder en het bedrijfsleven is hier ook volledig afhankelijk van geworden.

In tegenstelling tot Leo en Donny is Raphael een norse en badass Turtle die je niet vaak zal zien lachen. Raph is degene die absoluut geen blad voor de mond neemt en je recht in je oogballen verteld waar het op staat. Het is iemand die zijn ego nog altijd op de eerste plaats heeft staan en het testeron viert binnen in zijn lichaam iedere seconde van de dag flink feest! Ondanks dit voorkomen is het met recht de stoerste en mannelijkste van de vier gebroeders te noemen. Raphael staat voor de man die wij als mannen altijd al zouden willen zijn. Als er iets fysieks gedaan moet worden, dan is Raph de eerste die je werk ziet verzetten en de mouwen opstroken.

En last, but certainly nog least: Michelangelo. Mikey is degene die gewoon echt, maar dan ook echt de woorden ‘stress en zorgen’ totaal niet kent. Nooit van gehoord. Nope. No worries. Mikey is de meest ‘likeable’ van alle Turtles omdat hij altijd het positieve van een situatie inziet en niet in angst leeft zoals veel mensen doen. Hij neemt dan ook niets serieus, zelfs zichzelf niet, en houdt van mensen vermaken, grappen maken en lekker eten. Michelangelo staat in feite voor de ‘fun things in life’. Dit hebben mensen nodig omdat de boog des levens niet continue gespannen kan blijven. Iedereens vriend dus…

MC Mikey
Ondanks de vier totaal verschillende karaktertrekken werken ze toch samen als één geheel. Iets wat wij als mensen in feite ook zouden kunnen doen. Ieder mens op deze planeer is nu eenmaal uniek, heeft zijn eigen mening, karakter, voorkeur en uitingen. Het zou wellicht voor de hand liggen om te wensen dat wanneer iedereen hetzelfde zou denken over de wereld, politiek en religie, de wereld ‘perfect’ zou zijn en er nooit meer oorlogen zouden zijn. Perfectie is wederom een subjectieve toestand want wat is perfectie in ieder mens zijn ogen?
Als er al zoiets als een perfect mens of situatie zou bestaan, dan zou niemand met degene willen omgaan. Waarom niet? Omdat perfecte mensen gewoon… ‘boring as hell’ zijn!
Een perfecte wereld is waar we allemaal naar streven, maar het is juist niet wat we willen bereiken. In een perfecte wereld zit namelijk geen groei en contradictie. De wereld waarin wij momenteel juist leven is juist ‘perfect zoals het is’. Het is de Yin en de Yang. Tegenpolen die elkaar in ‘perfecte’ balans houden, totaal verschillend van elkaar zijn, niet zonder elkaar kunnen bestaan en bovenal: samen één geheel zijn en vormen.
Zo werken de vier Turtles ook perfect als eenheid ondanks hun tegengestelde karakters. Iets waar wij als mensen nog wat van kunnen leren op deze wereld. Afijn, genoeg spiritueel voedsel voor de mind. Ontspan je met muziek van niemand minder dan… MC Mikey!

Geschreven door: Geoffrey de Jong –